[Blog] กลายเป็นคนสายตาสั้นโดยสมบูรณ์ไปแล้ว

โทรศัพท์, กระเป๋าตังค์, นาฬิกา, แว่นตา, กุญแจ (บ้าน/รถ)

.

เป็น 5 อย่างที่มักจะพกติดตัวอยู่เสมอ
แต่วันนี้จะพูดถึง “แว่นตา”

[Blog] กลายเป็นคนสายตาสั้นโดยสมบูรณ์ไปแล้ว

[Blog] กลายเป็นคนสายตาสั้นโดยสมบูรณ์ไปแล้ว

.

.

ย้อนไปตั้งแต่สมัยเรียน ม.4 เป็นตอนที่เราเริ่มใส่แว่นครั้งแรก
ก่อนหน้านั้นไม่เคยไปวัดสายตาเลย
เพราะไม่ได้รู้สึกมองไม่ชัด คือไม่รู้สึกว่าตาเราผิดปกติอ่ะ

.

จนขึ้น ม.4 เนี่ยแหละ
เกิดอยากใส่แว่น ก็เลยลองไปวัดสายตา
ปรากฏว่าสั้น ประมาณ 100 ต้นๆ ทั้ง 2 ข้าง (จำตัวเลขที่แน่นอนไม่ได้)
ก็เลยได้ใส่แว่นสมใจ~
แต่พอถอดแว่น ก็ยังมองเห็นชัดนะ
อารมณ์แบบ วันไหนลืมก็ไม่เป็นไร เรียนได้ เห็นกระดานชัด ปกติ

.

.

ก็ใส่มาจนโต เข้ามหาลัย
เปลี่ยนแว่นไปสองสามครั้ง (ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนเพราะมันหัก)
มีครั้งนึง กรอบหัก ใส่เลนส์ไม่ได้
เลยใส่กรอบเปล่าๆอยู่อย่างงั้นไปพักใหญ่ๆ
พอตอนกลับลำปาง เจอแว่นเก่าเลยหยิบมาใส่แทนอันที่หัก
(แต่เลนส์เป็นสายตาแม่)
ถามแม่แล้ว ก็สั้นพอๆกัน ก็คง… ใส่ได้แหละ

.

ใส่มาเรื่อยๆ มารู้ตัวอีกที ถอดแว่นเรียนหนังสือไม่ได้แล้ว
– -ll
ตัวหนังสือเล็กๆในโปรเจคเตอร์มันเบลอ อ่านไม่ออก มองอะไรก็ไม่ชัด
รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างตอนใส่กับตอนไม่ใส่อย่างชัดเจน

.

.

โถ่…
กลายเป็นคนสายตาสั้นโดยสมบูรณ์ไปแล้ว

.

ปล. วัดสายตาครั้งสุดท้ายได้ 125 กะ 175 (ลืมแล้วด้วยว่าข้างไหนเลขไหน)
ปลล. ค่าข้างบน วัดตั้งแต่… นานมากแล้ว เป็นปีอ่ะ ๕๕๕
ปลลล. ว่างๆจะไปวัด มั่นใจว่าสั้นขึ้นชัวร์! แล้วก็คงตัดแว่นใหม่ด้วย เฮฮฮฮ~

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *